Co musisz wiedzieć o depresji
Jeśli dziecko lub nastolatek wykazuje przygnębienie lub niepokój, ważne jest, aby nawiązać z nim konstruktywną i spokojną rozmowę. Jeśli uważasz, że może cierpieć na zaburzenie depresyjne, powinieneś zasięgnąć profesjonalnej pomocy.
Diagnozę musi postawić lekarz i obejmuje ona wykonanie ewentualnych diagnoz różnicowych (to sposób postępowania lekarza, w którym bada on różne hipotezy nt. przyczyny wystąpienia objawów) w celu wykluczenia problemów somatycznych (np. dysfunkcji tarczycy) oraz zbadanie potencjalnych towarzyszących zaburzeń psychicznych (np. zaburzeń lękowych).
Doświadczeni lekarze są również przeszkoleni w radzeniu sobie z powszechnie obserwowaną tendencją u nastolatków do zaprzeczania i z możliwym poczuciem wstydu z powodu objawów depresyjnych.
Diagnozę depresji mogą postawić tylko lekarze i specjaliści zdrowia psychicznego, ale ważne jest, abyś wiedział/a, jak rozpoznać depresję.
Rozpoznanie depresji jako takiej jest kluczowym krokiem w radzeniu sobie z depresją. Ważną rolę w tym procesie odgrywają rodzice, krewni, przyjaciele i nauczyciele.
Jednak w którym momencie nieprawidłowe zachowanie staje się problemem?
Jeśli objawy depresji związane z wiekiem utrzymują się przez dłuższy czas (kilka tygodni lub nawet miesięcy) i jeśli nie ma stabilizacji w kierunku normalnego nastroju, prawdopodobnie osoba doświadcza depresji, a nie 'normalnej' zmiany typowej dla wieku lub chwilowej reakcji na stres zewnętrzny (np. strata, żałoba).
Oprócz objawów charakterystycznych dla wieku, rodzina, przyjaciele i nauczyciele mogą zauważać następujące sygnały alarmowe:
wycofanie się z hobby i zajęć typowych dla wieku:
znaczące pogorszenie wyników szkolnych:
znaczące zmiany w zachowaniu i wyglądzie:
ucieczka z domu:
nadużywanie alkoholu i narkotyków:
samoizolacja od rodziny i/lub grupy rówieśniczej.
