افسردگی و خودکشی به شدت با هم در ارتباطاند طوری که ۱۵-۱۰ درصد از بیماران مبتلا به افسردگی شدید و مکرر در نهایت بر اثر خودکشی فوت میکنند. بین ۴۰ تا ۷۰ درصد از بیماران افسرده افکار خودکشی دارند و ۹۰٪ از افرادی که بر اثر خودکشی جان خودشان را از دست میدهند، مبتلا به یک اختلال روانی، اکثرا افسردگی، هستند. نشانههای خطر حاد خودکشی شامل اعلام مستقیم و غیر مستقیم خودکشی میشود.
افکار و اعمال خودکشی، موضوعی است که ممکن است برای شما ناراحتکننده باشد. اگر احساس میکنید که اقرار به قصد خودکشی مفید است و به نظر میرسد که بیمار مایل به افشای افکار خود برای خودکشی است، سعی کنید فضایی خصوصی ایجاد کنید، مثلا بیمار را به بخشی از داروخانه ببرید که مشتریان دیگر نتوانند صحبتهایش را بشنوند. با این حال، اگر احساس میکنید که فرد به طور جدی به فکر آسیب رساندن به خودش است، بهتر است که او را برای ارزیابی پزشکی فوری ارجاع دهید و در صورت نیاز میتوانید ۹۹۹ یا ۱۱۲ تماس بگیرید.
مصرف دارو برای خودکشی و اقدام به خودکشی
مصرف بیش از حد داروهای روانی، روشی همیشگی و شایع در خودکشی است که هم مستقیما منجر به مرگ میشود و هم دیگر فرد به سراغ روشهای کشندهتر مانند پریدن از ارتفاع، غرق شدن، و یا حلقآویز شدن نمیرود.
مسمومیت با دارو در اقدام به خودکشی هم برای مردان و هم برای زنان در رتبه نخست قرار دارد. دسترسی به دارو از طریق مراقبتهای اولیه یا از طریق داروخانه، یک عامل مهم است. اغلب داروهای مورد استفاده خوابآور و آرامبخش هستند اما مسکنها هم نقش مهمی ایفا میکنند. در بعضی از کشورها، اندازه بستهبندی داروها محدود شده است تا یک بسته حاوی یک دوز دارویی که ممکن است مضر یا کشنده باشد، در اختیار فرد قرار نگیرد. شما به عنوان داروساز میتوانید با توجه و صحبت کردن با بیمار در صورت درخواست مقدار زیادی دارو، مانع سوء مصرف دارو شوید. باید مراقب باشید به خصوص اگر از بیمار درخواست داروهایی را دارد که در دوزهای پایین مرگ و میر بالایی دارند (به عنوان مثال، داروهای تریسیکلیک و لیتیم).
