افسردگی اغلب در مراقبتهای اولیه کمتر تشخیص داده و کمتر درمان میشود. افرادی که علائم افسردگی دارند، ممکن است تمایلی به کمک گرفتن نداشته باشند. وقتی که این افراد در مراقبتهای اولیه شرکت میکنند، متخصص مراقبتهای بهداشتیِ آنها ممکن است به دلیل سوء تفاهم در علائم جسمی (تا دو سوم علائم گزارش شده، جسمی هستند)، سوء مصرف مواد همبود، عدم تمایل به گزارش علائم عاطفی، یا اضطراب و تشویش در مورد مدیریت اختلال قابل تشخیص، متوجهِ افسردگی نشود. پس از تشخیص افسردگی، بهترین کار این است که توسط پزشک عمومی مدیریت شود، اما این امر ممکن است به دلیل دسترسی محدود به رواندرمانی، دارودرمانی نامناسب یا ناکافی، و یا پایبندی ضعیف به مصرف داروها مختل شود.
اولین قدم زمانی که بیمار به شما مراجعه میکند این است که بفهمید آیا دوره افسردگی را تجربه میکند یا خیر. بسته به شدت دوره افسردگی، بهترین رویکرد، شروع دارودرمانی یا رواندرمانی برای بهبود و حفظ خلقِ طبیعی است. برای موارد افسردگی شدید، دارودرمانی اغلب اولین انتخاب است … معمولا باید ترکیبی از دارودرمانی و رواندرمانی توصیه شود.
اطلاعات بیشتر در مورد غربالگری، تشخیص، و درمان افسردگی در بخشهای بعدی در دسترس است.
