سه نوع اصلی درمان برای افسردگی وجود دارد: درمان پزشکی، روانشناختی، و اجتماعی. مدیریت افسردگی اغلب شامل ترکیبی از این درمانها میشود.
درمانهای پزشکی نه تنها شامل دارو میشوند، بلکه گزینههای درمانی دیگری را نیز در بر میگیرند که معمولا تنها در مراکز تخصصی به کار میروند.
درمانهای روانشناختی به آموزش روانی و رواندرمانی و یا «صحبتدرمانی[1]» اطلاق میشود که چندین نوع فرعی نظری و بالینی دارد، از جمله درمان شناختی- رفتاری[2]. رواندرمانی را میتوان به تنهایی برای افسردگی خفیف تا متوسط و یا به صورت ترکیبی با دارو برای افسردگی شدیدتر به کار برد؛
درمانهای اجتماعی و سایر مداخلات هم بسیار مهماند. این درمانها شامل فعالیتهای اجتماعی، استراتژیهای تمدد اعصاب، ورزش منظم متعادل، مرخصی پزشکی (در صورت لزوم)، افزایش اطلاعات در مورد افسردگی و استراتژیهای خودیاری میشوند. این فعالیتها میتوانند به ارتقاء امید و توانمندسازی کمک کنند که موجب تاثیرگذاری هر چه بیشترِ هم داروها و هم رواندرمانی میشوند.
افسردگی معمولا در مراقبتهای اولیه از طریق داروهای ضد افسردگی و ارجاع به خدمات روانشناختیِ مربوطه درمان میشود. بخشهای بعدی، اطلاعات دقیقتری در مورد داروهای ضد افسردگی و مدیریت ارجاع به خدمات مربوطه در اختیار شما قرار میدهند.
[1]. talking therapy
[2]. cognitive-behavioural therapy
