داروهای ضد افسردگی

منابع خودمدیریتی

راه‌های مختلفی برای ارتقای سلامت روان وجود دارد.

اطلاعات بیشتر در آزمون خودازمایی شرکت کنید

در افسردگی، متابولیسم انتقال‌دهنده‌های عصبی در مغز، تعادل‌شان را از دست می‌دهند. با این حال، اختلال عملکرد نوروشیمیایی دقیق در افسردگی، مشخص نیست. به نظر می‌رسد داروهای ضد افسردگی، وجود انتقال‌دهنده‌های عصبی سروتونین و نورآدرنالین در شکاف سیناپسی را در بعضی از بخش‌های مغز افزایش می‌دهند. مطالعات پیش‌بالینی اخیر نشان می‌دهند که داروهای ضد افسردگی نیز موجب کاهش مداوم فعالیت نورون‌ها در لوکوس سرولئوس[1] در ساقه مغزی، که نورون‌های نورآدرنرژیک در آن واقع شده‌اند، می‌شوند. داروهای ضد افسردگی وجود

BDNF

در درون سیستم لیمبیک، که یک نوروتروفین درگیر در عصب‌زایی و انعطاف‌پذیری عصبی است، را نیز افزایش می‌دهند.

دارودرمانی برای افسردگی باید شامل درمان حاد با داروهای ضد افسردگی تا زمان دستیابی به پاسخ یا حتی بهبودی (‏معمولا ۴ تا ۶ هفته)‏ و ادامه درمان برای شش ماه دیگر برای جلوگیری از عود شود. بعضی از بیماران برای مدت زمان طولانی‌تری به درمانِ نگه‌داری نیاز دارند. زمانی که داروهای ضد افسردگی قطع می‌شوند، میزان عود بیماری دوبرابر می‌شود.

[1]. locus coeruleus

داروهای ضد افسردگی مختلفی وجود دارند که بیشتر از نظر عوارض جانبی با هم تفاوت دارند نه از نظر کارآیی. دو گروه مهم از داروهای ضد افسردگی عبارتند از: داروهای ضد افسردگی سه‌حلقه‌ای[1] و مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین[2]. داروهای ضد افسردگی سه‌حلقه‌ای شامل آمی‌تریپتیلین[3]، کلومی پرامین[4]، دی‌بنزپین[5]، و دوکسپین[6] می‌شوند و عوارض جانبی آنها شامل هذیان‌گویی، خشکی دهان، و رعشه می‌باشند. مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین شامل سیتالوپرام[7]، اس‌سیتالوپرام[8]، فلوکستین[9]، فلووکسامین[10]، پاروکستین[11]، و سرترالین[12] می‌شوند. هنگام معرفی داروهای ضد افسردگی به بیمار، لازم است که بیمار را از عوارض جانبی احتمالی آنها آگاه کنید. همچنین حتما باید مشخص شود که داروهای ضد افسردگی شخصیت فرد را تغییر نمی‌دهند و اعتیادآور نیستند.

بعضی وقت‌ها داروهای دیگری لازم‌اند. اگر داروهای خواب‌آور مانند بنزودیازپین‌ها تجویز شوند، به دلیل سوء مصرف و خطر وابستگی به دارو، باید دارو برای یک دوره کوتاه‌مدت (‏کمتر از ۲ هفته در صورت امکان)‏ مصرف شود؛ داروهای دیگری هم ممکن است در افسردگی سایکوتیک (‏مثلا داروهای ضد روان‌پریشی)‏ یا در افسردگی مقاوم به درمان (‏تقویت لیتیم[13])‏ تجویز شوند.

[1]. tricyclic antidepressants (TCAs)

[2]. Selective Serotonin Reuptake Inhibitors (SSRIs)

[3]. amitriptyline

[4]. clomipramine

[5]. dibenzepine

[6]. doxepine

[7]. citalopram

[8]. escitalopram

[9]. fluoxetine

[10]. fluvoxamine

[11]. paroxetine

[12]. sertraline