سوالات متداول

نه همیشه. گاهی اوقات مردم از کلمه «افسرده» برای توصیف احساس غم یا استرس در محدوده طبیعی تجربیات زندگی استفاده می‌کنند، که عموما به معنای یک وضعیت بالینی نیست.

حالت روحی یک فرد به طور کلی در واکنش به رویدادهای روزانه تغییر می‌کند و معمولا از کمی غمگین تا کمی شاد متغیر است. در افسردگی، خلق همیشه پایین‌تر از محدوده معمولِ افراد است. برای افسردگی بالینی، بعضی از علائم باید حداقل به مدت دو هفته ادامه داشته باشند، از جمله خلق افسرده، بی‌علاقگی یا فقدان لذت، و بی‌انگیزگی یا کاهش انرژی.

افسردگی علل متعددی دارد: ترکیبی از عوامل روانشناختی، بیولوژیکی، و اجتماعی در ایجاد افسردگی نقش دارند. عوامل خطر بیولوژیکی شامل وراثت ژنتیکی، سیستم ایمنی، هورمون‌ها، و انتقال‌دهنده‌های عصبی در بدن می‌شوند. یک سری ویژگی‌های شخصیتی خاص هم می‌توانند «عامل خطر» باشند. الگوهای تفکر منفی یا عزت نفس پایین می‌توانند نقش مهمی ایفا کنند. اگرچه گاهی بیمار می‌تواند یک رویداد خاص را محرک افسردگی بداند، اما علل اصلی اغلب متعدد و پیچیده‌اند.

اگر فردی بیشتر اوقات دچار خلق پایین است، بی‌انگیزه است، یا علاقه خود را به انجام کارهایی که معمولا برای او لذت‌بخش بوده از دست داده، اینها می‌توانند علائم مهمی از افسردگی باشند. بجز اینها علائم دیگری هم وجود دارند که می‌توانند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد، مانند مشکلات خواب، تغییر اشتها همراه با تغییر وزن، مشکلات تمرکز و تفکر، بی‌انرژی بودن، یا از دست دادن علاقه به رابطه جنسی. افکار مرگ و خودکشی هم می‌تواند وجود داشته باشد.

آسیب‌پذیری به افسردگی می‌تواند به صورت ژنتیکی به ارث برسد. با این حال، آسیب‌پذیری ژنتیکی به معنای این نیست که افسردگی به طور خودکار ایجاد می‌شود، زیرا رویدادهای زندگی نیز نقش دارند. ژن‌ها تنها عاملِ مهم نیستند، اما خطر ابتلا به افسردگی در صورت وجود سابقه خانوادگیِ افسردگی یا بیماری روانی، بالاتر است.

به عنوان یکی از اعضای خانواده یا دوستان کسی که به افسردگی مبتلا است، لازم است که برای او همیشه گوش شنوا باشید. برداشتن اولین قدم برای صحبت بی‌پرده و آزادانه در مورد افسردگی می‌تواند هم برای فرد بیمار و هم برای شما دشوار باشد، اما گامی کلیدی به سوی بهبودی است. علاوه بر با دقت گوش دادن، سعی کنید فرد را تشویق و به او کمک کنید تا به دنبال کمک حرفه‌ای باشد یا آن را ادامه دهد. ممکن است لازم باشد کمک حرفه‌ای ماه‌ها یا حتی سال‌ها ادامه بیابد. معمولا اینکه بستگان قرار ملاقات بگذارند و در کنار فرد افسرده باشند خیلی مهم است، زیرا ممکن است فرد افسرده به دلیل بیماری ناتوان باشد و نتواند به تنهایی این کار را انجام دهد. برای فردی که مبتلا به افسردگی است، بستگان بسیار مهم‌اند: آنها می‌توانند در زندگی روزمره کمک کنند، در درمان فرد افسرده از او حمایت کنند، و به او این احساس را بدهند که مهم است: باید به او این پیام را انتقال دهید: «کنارت هستم».

مراقبت از کسی که بیمار است می‌تواند طاقت‌فرسا باشد. بنابراین مطمئن شوید که با ادامه‌ی سرگرمی‌ها و فعالیت‌های تفریحی منظمی که داشته‌اید و درخواست کمک و حمایت بیشتر در صورت نیاز، از خودتان هم مراقبت می‌کنید.

بله، می‌توانند. کودکان و نوجوانان می‌توانند دچار اختلال افسردگی شوند و تشخیص آن اغلب سخت‌تر از بزرگسالان است. تغییر احساسات می‌تواند به دلیل بلوغ و یک محرک احتمالی برای افسردگی باشد. اگر به نظر می‌رسد کودک یا نوجوان شما غمگین، دلمرده، تسلیم شده، و درمانده است، یا احتمالا زودرنجی همراه با تغییر رفتار دارد، خیلی نگران است، و از دیگران کناره‌گیری می‌کند، حتما باید با یک متخصص بهداشت روان مناسب، مانند روانپزشک کودک و نوجوان، تماس بگیرید.

بله، وجود دارد. علائم «اختلال عاطفی فصلی» کمی با افسردگی معمولی متفاوت است: اغلب اشتهای فرد افزایش می‌یابد (احساس می‌کند که باید کربوهیدرات بیشتری مانند پاستا، برنج، نان، و سیب‌زمینی بخورد) و خیلی بیشتر می‌خوابد. اختلال عاطفی فصلی به شدت با کمبود نور در طول ماه‌های زمستان مرتبط است. نوردرمانی، داروهای ضد افسردگی، و روان‌درمانی گزینه‌های درمانی بسیار موثری هستند. همچنین، ورزش منظم مانند پیاده‌روی یا سایر فعالیت‌های خارج از منزل (مانند دویدن یا دوچرخه‌سواری) می‌تواند به پیشگیری یا غلبه بر افسردگی کمک کند. اما فراموش نکنید: وقتی روزها کوتاه‌تر و هوا سردتر می‌شود، طبیعی است که انرژی کمتری داشته باشید و کمی کم‌فعالیت‌تر شوید. اگر فکر می‌کنید به اختلال عاطفی فصلی مبتلا هستید، حتما با پزشک تان صحبت کنید.

به طور کلی، کارفرما حق ندارد اطلاعاتی در مورد تشخیص بیماری کارمند را درخواست کند، صرف نظر از اینکه چه شرایطی ممکن است بر او تاثیر بگذارد. با این حال، بسته به مورد فردی، ممکن است در طول بهبودی، مشارکت کارفرمای شما موثر باشد. بحث در مورد اقدامات بالقوه‌ی مفید، مانند بازسازی محل کار، شروع یک ادغام جدید مرتبط با کار، یا دسترسی به مشاوره محل کار، که همگی می‌توانند توسط کارفرما حمایت شوند، می‌تواند حائز اهمیت باشد. پزشک یا درمانگر شما، مددکاران اجتماعی، بستگان، یا سایر افرادی که تحت تاثیر قرار می‌گیرند، می‌توانند به شما در تصمیم‌گیری در مورد اینکه آیا ترجیح می‌دهید به کارفرمای خود اطلاع دهید یا خیر کمک کنند، اما این در نهایت بر عهده شماست.

یک دوره افسردگی معمولا به طور کامل سپری می‌شود. پس از درمان اولیه علائم، درمان با تمرکز بر پیشگیری از تکرار دوره افسردگی ادامه می‌یابد. متاسفانه هیچ تضمینی وجود ندارد که در آینده دوره‌های دیگری وجود نداشته باشد. بعضی از افراد فقط یک دوره افسردگی دارند.

سه نوع درمان اصلی وجود دارد: ۱. دارودرمانی، ۲. درمان روانشناختی، و ۳. درمان اجتماعی. شواهد روشنی وجود دارد که نشان می دهد این درمان‌ها در اکثر موارد در ترکیب با هم بهترین عملکرد را دارند.

به طور کلی، افسردگی را می‌توان با داروهایی مانند داروهای ضد افسردگی (مانند مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین یا داروهای ضد افسردگی سه‌حلقه‌ای) و روان‌درمانی (مانند درمان شناختی- رفتاری یا روان‌درمانی پویشی) درمان کرد. داروهای ضد افسردگی به دلیل اثربخشی، قابل قبول بودن، هزینه مناسب، و قابل دسترس بودن، اغلب اولین رکن درمان هستند. در برخی موارد، از درمان‌های دیگری مانند فعالیت بدنی، نوردرمانی، تکنیک‌های آرام‌سازی، فعالیت‌های روزانه شغلی، الکتروشوک درمانی، یا بیداردرمانی یا همان محروم‌سازی از خواب نیز می‌توان استفاده کرد.

در اولین قدم لازم است با پزشک عمومی صحبت کنید و برای مراجعه به او وقت ملاقات بگیرید. پزشک عمومی می‌تواند در شناسایی نیازها و دسترسی به درمان‌های مناسب کمک‌تان کند. اگر در مورد مراجعه به پزشک عمومی اعتماد به نفس ندارید یا مطمئن نیستید، با یکی از دوستان نزدیک یا اعضای خانواده صحبت کنید تا با او تماس بگیرد.

پزشک عمومی پس از ارزیابی وضعیت‌تان ممکن است به شما توصیه کند با یک متخصص بهداشت روان با سابقه‌ی پزشکی یا روانشناسی، مانند روانپزشک یا روانشناس، مشورت کنید.

در ایرلند، دارندگان کارت پزشکی می‌توانند به صورت رایگان به پزشک عمومی خود مراجعه کنند؛ دیگران حدود ۵۰ تا ۶۰ یورو در هر ویزیت پرداخت می‌کنند. شما می‌توانید به روانپزشکان و روانشناسان بالینی که در سیستم بهداشت عمومی کار می‌کنند به صورت رایگان دسترسی داشته باشید، اما معمولا نیاز به ارجاع از سوی پزشک عمومی یا سایر متخصصان مراقبت‌های بهداشتی دارید و ممکن است لازم باشد مدتی برای تعیین وقت منتظر بمانید. اگر ترجیح می‌دهید به یک روان‌درمانگر خارج از سیستم بهداشت عمومی مراجعه کنید، هزینه آن معمولا ۵۰ تا ۶۰ یورو است. با این حال، بسیاری از مراکز مشاوره، هزینه‌ها را بر اساس یک مقیاس متغیر اعمال می‌کنند و بعضی از روان‌درمانگرها بیمارانِ دارای کارت پزشکی را به صورت رایگان ویزیت می‌کنند.

به غیر از داروهای ضد افسردگی، روان‌درمانی رکن مهم دیگری در درمان افسردگی است. در موارد افسردگی خفیف، می‌توان فقط از روان‌درمانی بدون ترکیبِ آن با دارو استفاده کرد. روان‌درمانی به دلیل وابستگی به حضور متخصصان آموزش دیده برای یک دوره زمانی قابل توجه، کمتر در دسترس است و هزینه‌ی آن بیشتر است.

کیفیت می‌تواند مهم باشد، بنابراین اطمینان از صلاحیت و اعتبار متخصصانی که به آنها دسترسی دارید مهم است. اثبات شده که درمان شناختی- رفتاری و بعضی از اشکال روان‌درمانی پویشی، مانند درمان بین فردی، در درمان افسردگی موثرند. در مورد درمان شناختی- رفتاری، این امر شامل مواردی مانند ساختاربندی و برنامه‌ریزی فعالیت‌های خوشایند روزانه و همچنین شناسایی و به چالش کشیدن نگرش‌های منفی و افکار خودکار می‌شود که اغلب در افراد افسرده رخ می‌دهند. درمان بین فردی به شناسایی مشکلات ناشی از افراد مهم و درک علل و اثرات این مشکلات می‌پردازد.

داروهایی که برای درمان افسردگی استفاده می‌شوند، داروهای ضد افسردگی نامیده می‌شوند. این داروها اولین رکن درمان افسردگی هستند.

بیشتر داروهای مورد استفاده برای درمان افسردگی بر روی انتقال‌دهنده‌های عصبی، از جمله سروتونین، نوراپی‌نفرین، و دوپامین تاثیر می‌گذارند، یا مکان‌ها و یا گیرنده‌های مغزی را هدف می‌گیرند.

داروهای ضد افسردگی همچنین می‌توانند به افراد عصبی یا مضطرب کمک کنند. داروهای دیگر را می‌توان در ترکیب با این داروها استفاده کرد. به همین دلیل، لازم است با پزشک و سایر ارائه‌دهندگان خدمات بهداشتی (مانند داروسازان) در مورد نحوه عملکرد و تاثیرگذاری داروهایتان صحبت کنید.

این تاثیر بستگی به ماده‌ی موجود در آن دارد، اما باید با یک متخصص مشورت کرد. به عنوان مثال، گل راعی یک ماده مهارکننده انتخابی بازجذب سروتونین طبیعی است و نباید همراه با داروهای ضد افسردگی استفاده شود. همچنین شواهدی وجود دارند که نشان می‌دهند گل راعی نباید همراه با داروهای اچ آی وی، داروهای پیوند، وارفارین (عامل ضد انعقاد خون)، بعضی داروهای قلبی، داروهای ضد تشنج که در درمان صرع استفاده می‌شوند، قرص‌های ضد بارداری، و درمان‌های میگرن مصرف شود.

علاوه بر پزشک عمومی خود، می‌توانید با متخصصان سلامت روان با پیشینه پزشکی یا روانشناسی، مانند روانپزشکان و روانشناسان، مشورت کنید. اگر به بخش «دریافت کمک» مراجعه کنید، می‌توانید خدمات پشتیبانی عمومی‌تر و خدمات گوش دادن را در منطقه خود جستجو کنید. همچنین، پزشک عمومی شما ممکن است از خدمات پشتیبانی بیشتری مطلع باشد.

بستگان، همکاران، یا دوستان می‌توانند فرد مبتلا به افسردگی را تشویق کنند تا به پزشک عمومی مراجعه کند یا به دنبال درمان تخصصی باشد. همچنین می‌توانند به فرد در تعیین وقت ملاقات با پزشک کمک کرده و او را همراهی کنند. افراد مبتلا به اختلال افسردگی باید با پزشک خود تماس بگیرند، درست همان‌طور که برای بیمارهای دیگری با پزشک‌شان تماس می‌گیرند. این پزشک می‌تواند پزشک عمومی یا یک متخصص مانند روانپزشک یا روانشناس بالینی باشد. مراجعه به متخصص به خصوص زمانی اهمیت دارد که علائم افسردگی بعد از چند هفته درمان رفع نشده باشند.

لازم است همه افراد دلیل تجویز هر نوع دارویی برایشان را بدانند. اگر نمی‌دانید که چرا داروی خاصی برایتان تجویز شده، با پزشک‌تان صحبت کنید تا متوجه شوید. داروها برای کمک به افرادی که علائم افسردگی دارند، تجویز می‌شوند تا بهبود بیابند و وضعیت بهتری پیدا کنند. معمولا برای افسردگی، داروهای ضد افسردگی تجویز می‌شوند، اما ممکن است به انواع دیگری از داروها هم نیاز باشد.

زمانی که فرد افسرده است، مغز عملکرد متفاوتی نسبت به حالت عادی دارد و داروهایی مانند داروهای ضد افسردگی می‌توانند به مغز کمک کنند تا دوباره عملکرد بهتری داشته باشد. این کار دقیقا شبیه زمانی است که افراد برای مشکلات سلامتی دیگر مانند آسم یا دیابت دارو مصرف می‌کنند.

داروهای درمان افسردگی می‌توانند به افراد کمک کنند تا دوباره به فعالیت‌های معمول خود، مانند رفتن به سر کار یا مدرسه، وقت گذراندن با دوستان، یا انجام ورزش و موسیقی بازگردند.

قبل از شروع مصرف دارو، بهتر است در مورد احساس‌تان نسبت به آن و انتظاراتی که از درمان دارید، با پزشک‌تان صحبت کنید. پزشک عمومی شما می‌تواند اطلاعات و حقایق لازم در مورد داروها و سایر گزینه‌های درمانی را در اختیارتان قرار دهد.

شما و پزشک عمومی‌تان باید یک برنامه‌ی مشخص در مورد دفعات مراجعه (مثلا حضوری در مطب) یا صحبت (مثلا صحبت تلفنی) در مورد وضعیت‌تان پس از شروع مصرف دارو داشته باشید.

لازم است که در حين مصرف دارو، احساس خود را پیگیری کنید.

پزشک عمومی و سایر متخصصان بهداشت و درمان (مانند داروساز) در مورد فواید مصرف دارو مانند بهبود علائم و همچنین عوارض جانبی که ممکن است در کوتاه‌مدت رخ دهد صحبت خواهند کرد. ممکن است داروها عوارض جانبی ایجاد کنند و این می‌تواند قبل از بهبود علائم شما اتفاق بیفتد. یادتان باشد که همه افراد دچار عوارض جانبی نمی‌شوند. می‌توانید با پزشک‌تان در مورد عوارض جانبی احتمالی و نحوه برخورد با آنها در صورت وقوع صحبت کنید.

داروهای ضد افسردگی معمولا بلافاصله اثر نمی‌کنند بلکه به تدریج و در طول زمان عمل می‌کنند. میزان اثرگذاری دارو و زمان شروع اثر آن می‌تواند به نوع و شدت علائمی که دارید بستگی داشته باشد. می‌توانید از پزشک‌تان بپرسید که کدام علائم باید با مصرف دارو بهبود بیابند و زمان بهبود آنها چه موقع است.

باید بدانید که بعد از شروع مصرف دارو، لازم است بیشتر به پزشک‌تان مراجعه کنید. این کار باعث می‌شود که پزشک‌تان بررسی کند که آیا دارو به شما کمک می‌کند، بی‌تاثیر است، یا مشکلاتی ایجاد می‌کند یا خیر. اگر دارو عوارض جانبی غیر قابل قبولی ایجاد کند یا بعد از چند هفته موثر نباشد، ممکن است پزشک میزان یا نوع دارو را تغییر دهد یا درمان‌های دیگری را پیشنهاد کند.

خیر، این یک باور غلط رایج است. داروهای ضد افسردگی اعتیادآور نیستند، فقط نوسانات خلقی را در بیماران افسرده تثبیت می‌کنند، اما باعث افزایش شادی یا ایجاد احساس «سرمستی» در افراد سالم نمی‌شوند. قطع تدریجی دارو (با توصیه پزشک) اگر طی چند روز یا هفته انجام شود، راحت است و هرگز غیر ممکن نیست. قطع مصرف بعضی از داروها نسبت به بقیه راحت‌تر است.

پزشک و سایر ارائه‌دهندگان خدمات بهداشتی، مانند داروسازان، آموزش و تجربه ویژه در مورد داروها دارند. اگر در مورد داروهایتان سوالی دارید یا نگران هستید، می‌توانید با این افراد صحبت کنید تا اطلاعات بیشتری کسب کنید.

شما باید بدانید که داروی شما برای چه منظوری استفاده می‌شود تا بتوانید تشخیص دهید که آیا موثر است یا خیر. بهترین راه برای تشخیص اینکه آیا داروی شما موثر است یا خیر، تهیه برنامه‌ای است برای بررسی علائم، عوارض جانبی، و فعالیت‌های خود قبل از شروع مصرف دارو. به طور کلی اگر دارو موثر باشد، علائم‌تان کم‌کم بهبود می‌یابند و باید به فعالیت‌های معمول‌تان بازگردید. سرعت بهبودی می‌تواند به نوع و شدت علائم بستگی داشته باشد. در درمان افسردگی با داروهای ضد افسردگی، معمولا طی ۲ تا ۶ هفته بهبود می‌یابید و ممکن است در هفته‌های ۸ تا ۱۲ درمان افسردگی‌تان بهبود بیابد.

حتما با پزشک عمومی در مورد نحوه تشخیص بهبودی، عدم تغییر، یا بدتر شدن وضعیت‌تان در حین مصرف دارو صحبت کنید.

بعید نیست که فرد برای پیدا کردن دارویی که بیشترین تاثیر را داشته باشد، بیش از یک دارو را امتحان کند. این اتفاق در مورد شرایط دیگر هم رخ می‌دهد و فقط مختص افسردگی نیست. هیچ راه قابل اعتمادی وجود ندارد که از طریق آن بتوان فهمید که کدام دارو برای چه فردی موثر خواهد بود. داروهای ضد افسردگی متعددی برای درمان افسردگی استفاده می‌شوند، پس اگر یکی از آنها موثر نبود، می‌توان داروی دیگری را امتحان کرد که ممکن است مناسب‌تر باشد.

گاهی اوقات پزشک عمومی شما ممکن است توصیه کند که مصرف داروی ضد افسردگی را برای مدت طولانی ادامه دهید. خیلی از افراد مبتلا به افسردگی برای مدت طولانی داروهای ضد افسردگی مصرف می‌کنند و زندگی طولانی و سالمی دارند.

مدت زمان مصرف دارو به عوامل زیادی بستگی دارد. شما و پزشک عمومی‌تان برای توصیه مدت زمان مصرف دارو، باید نوع علائم و نوع افسردگی‌تان را در نظر بگیرید. برای بعضی از افراد مبتلا به اختلالات افسردگی، علائم مشکلات زیادی را در زندگی آنها ایجاد کرده یا آنها را برای مدت طولانی و بیش از حدِ معمول از انجام کارهای مورد علاقه‌شان محروم کرده‌اند. شاید بهتر باشد این افراد، در صورتی که موافق باشند، برای حفظ سلامتی و ادامه انجام کارهایی که نیاز دارند و دوست دارند انجام دهند، دارو را به صورت طولانی‌مدت مصرف کنند.

این ابزار  از طریق فناوری اطلاعات و ارتباطات به منظور افزایش آگاهی در مورد افسردگی و توانمندسازی افراد مبتلا به آن طراحی شده است.  iFightDepression وبسایت 

و برنامه خودمدیریتی

iFightDepression Tool

 برای رسیدن به این هدف طراحی و ارائه شده است.

علاوه بر اطلاعات جامع در مورد افسردگی و رفتارهای خودکشی، جزئیات خطوط مشاوره تلفنی و خدمات حمایتی محلی و منطقه‌ای را نیز ارائه می‌دهد. همچنین، استراتژی‌های مفیدی را برای ارتقاء سلامت روان مثبت، از جمله منابع خودیاری، ارائه می‌کند. این وب‌سایت دارای منابع اختصاصی برای تجهیز اعضای خانواده، متخصصان بهداشت و درمان، و متخصصان جامعه برای شناسایی و پاسخ به افسردگی می‌باشد.

ابزار من با افسردگی می جنگم که یک برنامه خودمدیریتی برای افراد مبتلا برای افراد مبتلا به افسردگی خفیف تا متوسط است، بر اساس اصول درمان شناختی-رفتاری بوده و توسط یک پزشک عمومی یا متخصص سلامت روان آموزش دیده هدایت می‌شود. اطلاعات بیشتر این ابزار را می توانید اینجا بیابید.

افسردگی بسیار رایج است. اغلب افراد مبتلا به افسردگی به اطلاعات با کیفیت و دقیق در مورد این اختلال دسترسی ندارند و به همین دلیل ممکن است نتوانند به کمک مورد نیازشان دست پیدا کنند. هدف ابزار من با افسردگی می جنگم ارائه اطلاعات و منابع معتبر و قابل اطمینان به افرادی است که نگران مسئله افسردگی هستند تا به آنها در تشخیص و مقابله با افسردگی کمک کند.

کنسرسیوم پیشگیری از افسردگی و بهبود آگاهی از طریق شبکه‌سازی در اتحادیه اروپا

(PREDI-NU)

 وب‌سایت

 iFightDepression 

و

iFightDepressionابزار  

را طراحی کرد. پروژه‌ی کنسرسیوم پیشگیری از افسردگی و بهبود آگاهی از طریق شبکه‌سازی در اتحادیه اروپا توسط کمیسیون اروپا در چارچوب برنامه سلامت- آژانس اجرایی مصرف‌کننده، سلامت و غذا (که سابقا آژانس سلامت و مصرف‌کنندگان اروپا نام داشت) تحت موافقت‌نامه اعطای کمک مالی شماره ۱۴ ۱۲ ۲۰۲۰ تامین مالی شد. از زمان پایان پروژه (در آگوست ۲۰۱۴)،

ابزار من با افسردگی می جنگم  توسط اتحاد اروپا علیه افسردگی (EAAD) ادامه یافته و اداره می‌شود.

در این وب‌سایت دو پرسشنامه‌ی اختیاری وجود دارد که بازدیدکنندگان می‌توانند آنها را تکمیل کنند- پرسشنامه‌ی بازخورد برای دریافت نظرات بازدیدکنندگان در مورد وب‌سایت، و یک آزمون خودسنجی برای کمک به بازدیدکنندگان در سنجش وضعیت روحی خود. در هیچ یک از این پرسشنامه‌ها یا در هیچ جای دیگری در وب‌سایت، از شما خواسته نمی‌شود که نام خود را فاش کنید.

اطلاعات وارد شده در پرسشنامه‌ی بازخورد یا آزمون خودسنجی به صورت ناشناس ذخیره می‌شوند و آدرس‌های IP نیز ثبت نمی‌شوند. این یعنی اینکه امکان شناسایی محل ارسال این اطلاعات وجود ندارد. اطلاعات ناشناس هم از پرسشنامه‌ی بازخورد و هم از آزمون خودسنجی ممکن است توسط تیم تحقیقاتی من با افسردگی می جنگم برای اهداف ارزیابی مورد بررسی قرار گیرند.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد جمع‌آوری داده‌ها، می‌توانید به «بیانیه حفظ حریم خصوصی» ما در لینک زیر مراجعه کنید