علائم خطر حاد خودکشی شامل وجود افکار دائمی خودکشی، ناامیدی یا گناه شدید، کنارهگیری اجتماعی، سراسیمگی، اعلام قصد خودکشی، و برنامههای خاص میشود. اگر فکر میکنید کسی در معرض خطر آنیِ خودکشی قرار دارد، حتما از او مستقیما در مورد نگرانیهایش سوال کنید (مثلا «کاملا ناامید و ناراحت به نظر میرسی. تا به حال فکر کردی که خودت را بکشی یا خودزنی کنی؟»)
در صورتی که فرد از قبل افکار خودکشی نداشته باشد، پرسیدن سوالات مستقیم در مورد قصد خودکشی یا خودزنی منجر به افکار خودکشی نمیشود. در واقع، صراحت شما ممکن است برای کسی که قصد خودکشی دارد آسودگی خاطر به همراه داشته باشد. اگر فرد اعتراف کرد که افکار خودکشی دارد، با مستقیم سوال کردن از او سعی کنید بفهمید که این افکار تا چه اندازه قویاند و آیا فرد برنامههای مشخصی را در نظر دارد یا قبلا رفتار خودکشی داشته است یا خیر.
با دقت به پاسخهای او گوش کنید و بپرسید آیا فرد دیگری مثلا خانواده یا متخصصان مراقبتهای بهداشتی وجود دارد که بتوانید با او تماس بگیرید. لازم به ذکر است که بحران حاد خودکشی معمولا موقتی است و جلوگیری از آسیب در طول مرحلهی حاد خیلی مهم است. شما باید فردی که قصد خودکشی دارد را هر کجا که ممکن است در تصمیمگیری مشارکت دهید. سعی کنید قضاوت نکنید یا نشان ندهید که شوکه شدهاید، با دقت گوش کنید و برای فرد به دنبال کمک باشید و او را تشویق به انجام این کار کنید یا خودتان شروع کنید به کمک گرفتن برای او.
اگر فرد معیارهای لازم برای بستری شدن اجباری در بیمارستان را دارد، پس اطمینان حاصل کنید که حتما بستری شود. حتی اگر معیارهای لازم برای بستری شدن اجباری را نداشته باشد، باز هم باید سعی کنید دسترسی به خدمات مناسب بهداشت روانی را برای او تسهیل کنید. فردی که قصد خودکشی دارد را تنها به حال خود رها نکنید: اطمینان حاصل کنید که اعضای خانواده یا افراد مهم دیگر در محل حاضر هستند و مسئولیت مراقبت از او و ایمنی او را بر عهده میگیرند.
