هر چند در گفتگوها خیلی راحت و بیپرده در مورد مشکلات سلامت روانی صحبت میشود، اما هنوز در رابطه با افسردگی انگ اجتماعی وجود دارد و خیلی از افراد در این مورد نگرشهای بیفایدهای دارند.
به عنوان مثال، هنوز این نگرش وجود دارد که افسردگی یک بیماری پزشکیِ واقعی نیست. همین نگرشها میتوانند مانع از این شوند که افراد مبتلا به افسردگی به دنبال کمک حرفهای بروند و بر حمایت اجتماعی موجود برای آنها تاثیر منفی بگذارند.
رسانهها، با افزایش آگاهی در مورد علائم و شیوع افسردگی و همچنین با ایجاد گفتمان بیپرده و مفید در مورد علل و درمان این بیماری، نقش ارزشمندی در کاهش انگ ایفا میکنند.
رسانهها علاوه بر ایجاد تغییرات مثبت از طریق بحث آشکار و بیپرده در مورد افسردگی، با به حداقل رساندن اثرات زیانبار گزارشات غیر مفید و غیر مسئولانه در مورد خودکشی میتوانند موثر باشند.
شواهدی از پدیدهای به نام «اثر وردر[1]» در حال فراگیر شدن است. این اثر نشان میدهد که انواع خاصی از گزارشات رسانهای در مورد خودکشی میتوانند افراد را به رفتارهای تقلیدی خودکشی یا خودکشی تقلیدی ترغیب کنند.
یک نمونه از اثر ورتر، افزایش قابل توجه خودکشیها در راهآهن پس از خودکشی دروازهبان آلمانی رابرت انکه[2] در سال ۲۰۰۹ است (هگرل[3] و همکاران ۲۰۱۳).
[1]. Werther Effect
[2]. Robert Enke
[3]. Hegerl
برعکس، ارائه بعضی گزارشات محدود در مورد خودکشیها در مترو در شهر وین در سال ۱۹۸۷ با کاهش ۷۰ درصدی خودکشی همراه بود.
